Over het werk

Sfeerbeeld
Iets zo persoonlijk maken dat het universeel wordt. Ik maak tekeningen, schilderijen en objecten met een grote variatie aan materialen. Ik zoom in op een eigen wereld van huis en tuin. Het zijn beelden, jeugd­herinneringen en voorwerpen uit een kleine omsloten wereld. Het is een wereld waarin dingen zelf gemaakt worden, en waarin de zich herhalende handeling van huis­nijverheid vaak terugkomt.

Ik heb lol in het zelf maken, het lekkere van glimpapier, of een suf blik ananas in manshoog formaat. Ik hou van de gekte om een ingeslagen weg vol in te gaan en met aandacht een kralen­gordijn bolletje voor bolletje te tekenen of eindeloos stipjes te zetten om de achterkant van een memory­kaartje na te schilderen.

Voorstellingen als een berg spruitjes, een berg lakens, een lamp aan een elektriciteits­draad aan het plafond, een doosje stopgaren, een versleten handdoek aan een draad, jampotjes met ont­kiemende planten, planten in een raam, een huis met vitrage, een weckfles met tuinbonen, komen steeds weer terug als tekening of als een ruimtelijk werk. Uitgevoerd in een ander materiaal krijgt hetzelfde onderwerp een andere lading en zo wordt het een ander beeld-verhaal. Het materiaal (bijvoorbeeld het zwarte viezige van houtskool, het directe en heldere van acrylverf, soepel vallend draad of teer wit krijt) bepaalt de uitdrukking van de voorstelling en zorgt voor een intieme wereld met een eigen logica.

Het is het verlangen om de wereld heel klein te maken en op te gaan in het kleine, intieme, suffe en gewone, dat in allerlei variaties uit te drukken: zo dichtbij en zo persoonlijk mogelijk om het grote, het universele en het onbegrijp­bare te kunnen vatten en erin door te kunnen dringen. Ik speel met de associaties en beeldverhalen die er ontstaan – zo kan een zwarte schaduw een zeppelin worden – als een kind in een zandbak in de achtertuin op een oneindige vrije woensdag­middag.

Lea Adriaans, mei 2016

 
Over Lea